Δεκαέξι χρόνια μετά τη μαγική νύχτα της Νότιας Αφρικής, η Ισπανία επέστρεψε στην κορυφή του κόσμου με τον ίδιο σχεδόν ποιητικό τρόπο: ένα γκολ στην παράταση που έγραψε ιστορία.
Το 2010 ήταν ο Αντρές Ινιέστα στο 116’, τώρα — ξημερώματα 20ής Ιουλίου 2026 — ο Φεράν Τόρες πήρε τη σκυτάλη στο 106’, χαρίζοντας στη «Ρόχα» το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Το 1-0 απέναντι στην Αργεντινή, στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ, σφράγισε την πορεία της ομάδας του Λουίς Ντε λα Φουέντε και την επανέφερε στον θρόνο της.
Η αποβολή του Έντσο Φερνάντες στις καθυστερήσεις αποδείχθηκε κομβική. Η Αργεντινή, ήδη από το δεύτερο ημίχρονο, είχε επιλέξει να κλειστεί στο δικό της μισό, παίζοντας σχεδόν αποκλειστικά για να κρατήσει το μηδέν. Με μηδέν τελικές προσπάθειες, ήταν φανερό πως ο στόχος της ήταν να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση και, ιδανικά, στα πέναλτι. Το πλάνο του Λιονέλ Σκαλόνι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και η «Αλμπισελέστε» δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο που είχε κατακτήσει στο Κατάρ το 2022.
Για τον Λιονέλ Μέσι, ο τελικός αυτός αποτέλεσε το τελευταίο κεφάλαιο της μυθικής του πορείας με την Εθνική ομάδα. Έχοντας σηκώσει το τρόπαιο πριν από τέσσερα χρόνια, ολοκλήρωσε τη διοργάνωση ως δεύτερος σκόρερ με οκτώ τέρματα, πίσω από τον Κιλιάν Μπαπέ που έφτασε τα δέκα.
Το πρώτο ημίχρονο του τελικού δεν πρόσφερε ιδιαίτερη ποιότητα. Η Ισπανία είχε την πρωτοβουλία, προσπαθώντας να χτίσει επιθέσεις με υπομονή, ενώ η Αργεντινή έμενε σταθερά σε χαμηλό μπλοκ, ψάχνοντας μια στιγμή στην κόντρα. Οι δύο ομάδες απέφυγαν το ρίσκο, προτιμώντας να προστατεύσουν τα μετόπισθεν.
Οι δύο αξιοσημείωτες φάσεις του πρώτου μέρους ανήκαν στη «Ρόχα». Ο Γιαμάλ βρέθηκε νωρίς σε θέση βολής απέναντι στον Μαρτίνες, αλλά το τελείωμά του ήταν άστοχο. Στο 38’, ο Ογιαρθάμπαλ δοκίμασε το πόδι του από το ημικύκλιο, όμως ο Εμιλιάνο Μαρτίνες ήταν ξανά σε ετοιμότητα.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η εικόνα δεν άλλαξε. Η Ισπανία συνέχισε να αναπτύσσεται με ορθολογικό τρόπο, ψάχνοντας τους χώρους για να απειλήσει, αλλά η άμυνα της Αργεντινής έκλεινε κάθε διάδρομο. Επιθετικά, η «Αλμπισελέστε» ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, περιοριζόμενη σε ένα παιχνίδι καθαρά αμυντικής επιβίωσης.
Και τελικά, όπως συνέβη και το 2010, η λύτρωση για τους Ισπανούς ήρθε στην παράταση. Ένα γκολ που δεν ήταν απλώς η στιγμή του Φεράν Τόρες, αλλά η στιγμή που επανέφερε μια ολόκληρη ποδοσφαιρική σχολή στην κορυφή του κόσμου.